Animal Ears
ฟังโลกผ่านหูของพวกมัน
อัปโหลดเสียงแล้วฟังกลับในแบบที่สัตว์ได้ยิน
ทุกอย่างทำงานบนอุปกรณ์ของคุณ ไม่มีการอัปโหลดสิ่งใด
ไม่ได้แต่งขึ้น: ทั้งหมดมาจากงานวิจัยจริง
สัตว์ทุกตัวที่นี่มีการวัดจริงอยู่เบื้องหลัง: นักวิทยาศาสตร์ตรวจทีละระดับความสูงว่ามันเริ่มได้ยินที่ความดังเท่าไร เราใช้เส้นโค้งเหล่านั้นแปลงเสียงของคุณ และอ้างอิงแหล่งที่มาไว้ในทุกหน้า นี่คือการประมาณอย่างซื่อตรง ไม่ใช่สำเนาที่เป๊ะของสิ่งที่สัตว์รู้สึก
เลือกสัตว์
สัตว์ 45 ชนิด เครื่องมือเดียว
มนุษย์
จุดตั้งต้นของคุณ: จากเสียงฟ้าร้องครืน ๆ ถึงเสียงแหลมบางที่สุดที่คุณจับได้
สุนัข
ได้ยินเสียงแหลมที่สำหรับคุณคือความเงียบ นกหวีด “ไร้เสียง” จึงใช้ได้ผล
แมว
ขึ้นไปได้สูงเกือบสี่เท่าของคุณ: แอบฟัง “ช่องส่วนตัว” ของหนู
วัว
ได้ยินไปถึงอัลตราซาวด์ แต่เดาทิศทางของเสียงได้แย่มาก
ม้า
หูหมุน 180° แยกอิสระ: ฟังข้างหลังได้โดยไม่ต้องขยับ
กระต่าย
หูของมันคือกรวยยักษ์: รวบรวมอันตรายไว้ก่อนที่จะมองเห็นเสียอีก
หนู
อยู่เหนือคุณหนึ่งชั้น: แทบหูหนวกต่อเสียงคุณ แต่ไวสุด ๆ ในอัลตราซาวด์
กวาง
หูปรับทิศได้ กวาดหาเสียงกิ่งไม้หักไปทั่วป่า
เฟอร์เร็ต
ล่าในอุโมงค์มืดสนิท โดยอาศัยเสียงจิ๊ดแหลมของเหยื่อ
แร็กคูน
ช่วงในอากาศที่กว้างถึง 40,000 เฮิรตซ์ ในขณะที่จุดที่วัดได้ไวที่สุดจะอยู่ที่ประมาณ 1,000 เฮิรตซ์
นกอินทรี
สายตาระดับแชมป์ หูระดับธรรมดา: รับเสียงสูงได้น้อยกว่าคุณด้วยซ้ำ
ผึ้ง
ไม่ได้ยินจากระยะไกล: รับรู้การสั่นของอากาศด้วยหนวด ในระยะสองเซนติเมตร
ฉลาม
สนใจแต่เสียงต่ำ: ปลาบาดเจ็บที่ดิ้นอยู่ห่างออกไปหลายร้อยเมตร
โลมา
ขึ้นไปสูงกว่าคุณเจ็ดเท่า และ “มองเห็น” ใต้น้ำด้วยเสียงสะท้อนของเสียงคลิก
ช้าง
คุยกันด้วยเสียงครืนที่ต่ำจนเดินทางไปได้หลายกิโลเมตร ส่วนคุณแทบไม่รู้สึก
ปลาหมึกยักษ์
ไม่มีหูเลย: รับรู้แรงดันช้า ๆ ของน้ำด้วยอวัยวะทรงตัว
งู
ไม่มีแก้วหู ไม่มีใบหู: ฟังเสียงฝีเท้าคุณด้วยการวางขากรรไกรลงกับพื้น
แมลงวัน
ไม่ได้ยินจากระยะไกล: หนวดรับรู้อากาศที่ปีกข้าง ๆ พัดไหว
กั้ง
คำรามที่พื้นทะเลด้วยเสียงครืนต่ำ ส่วนมันได้ยินอย่างไรยังเป็นปริศนา
ตุ๊กแก
หูที่ดีที่สุดในหมู่กิ้งก่า ปรับจูนตรงกับเสียงร้องของตัวเองพอดี
นกพิราบ
พลังพิเศษอยู่ต่ำกว่าการได้ยินของคุณ: รับเสียงครืนของพายุที่อยู่ไกลได้
หมู
เพดานสูงเป็นสองเท่าของคุณ: แม่หมูกับลูกคุยกันเหนือขีดจำกัดคุณ
แพะ
ได้ยินอัลตราซาวด์ แต่ไวที่สุดตรงระดับเสียง “แบ๊ะ” พอดี
แกะ
ช่วงกว้างถึงอัลตราซาวด์ และหูที่ละเอียดพอจะบอกได้ว่าใครกำลังร้อง
กระรอก
ส่งสัญญาณเตือนภัยด้วยอัลตราซาวด์: การบอกใบ้ที่นักล่าไม่มีวันได้ยิน
กวางเรนเดียร์
การได้ยินกว้างและสม่ำเสมอ สำหรับภูมิประเทศที่กว้างใหญ่ ว่างเปล่า และเงียบ
ค้างคาว
ล่าในความมืดด้วยการอ่านเสียงสะท้อนของตัวเอง สูงกว่าเพดานคุณห้าเท่า
แมวน้ำ
การได้ยินสองชุดในตัวเดียว: ชุดหนึ่งสำหรับอากาศ อีกชุดสำหรับน้ำ
เสือ
หูแมวฉบับขยายใหญ่ พร้อมเสียงคำรามที่รู้สึกได้ก่อนจะได้ยิน
นกฮูก
จับหนูในความมืดสนิทด้วยการฟังอย่างเดียว และไม่พลาด
ไก่
พลาดเสียงสูงของคุณ แต่ลงไปถึงเสียงครืนที่คุณไม่ได้แม้แต่จะเฉียด
นกฮัมมิงเบิร์ด
ร้องโน้ตที่สูงกว่าที่ตัวมันเองจะได้ยิน
เป็ด
การได้ยินแบบนกที่พอดี ๆ: ไม่สุดโต่ง ทุกอย่างอยู่ในย่านเสียงก้าบ
เพนกวิน
หาคู่ของตัวเองจากเสียงท่ามกลางเพนกวินนับพันที่ร้องพร้อมกัน
กิ้งก่าคาเมเลียน
ไม่มีแก้วหู: การได้ยินอ่อนและจำกัดอยู่แค่เสียงต่ำ
เต่าทะเล
ได้ยินใต้น้ำและเฉพาะเสียงต่ำ: เสียงสูงผ่านเลยไปเฉย ๆ
กบ
หูที่แยกเป็นสองส่วน ปรับจูนตรงกับสองโน้ตในเสียงร้องของตัวเอง
จระเข้
แม่ที่ขุดรังทันทีที่ได้ยินลูกร้อง
ปลาทอง
หัวกะทิของชั้นเรียนปลา: มีเครื่องขยายเสียงติดตัวมาด้วย
ปลาการ์ตูน
ตัวอ่อนของมันตามหาเสียงแปะ ๆ ของแนวปะการังเพื่อกลับบ้าน
ปลาน้ำลึกดราก้อนฟิช
ผู้ฟังแห่งห้วงลึก: เรารู้น้อยมากจนนี่เป็นเพียงสมมติฐานอย่างซื่อตรง
ผีเสื้อ
ได้ยินด้วยหูที่โคนปีก ปรับจูนกับเสียงนกร้อง
แมลงปอ
ไม่มีหูเลย: อ่านลมด้วยขนละเอียดและหนวดขณะบิน
แมงมุมกระโดด
ไม่มีหู แต่ได้ยินตัวต่อที่อีกฟากของห้อง... ด้วยขา
ผีเสื้อกลางคืน
หูที่มีภารกิจเดียว: ตรวจจับค้างคาวก่อนจะสายเกินไป