Animal Ears ວັດຈະນານຸກົມນ້ອຍຂອງການໄດ້ຍິນ
ຄຳສັບບໍ່ຫຼາຍຄຳທີ່ປາກົດຢູ່ນີ້, ໂດຍບໍ່ໃຊ້ພາສາເຕັກນິກ.
- ກຣາຟການໄດ້ຍິນ
- ນີ້ແມ່ນໃບຄະແນນການໄດ້ຍິນຂອງສັດ: ກຣາຟທີ່ສະແດງວ່າສຽງຕ້ອງດັງຢ່າງໜ້ອຍເທົ່າໃດ ມັນຈຶ່ງເລີ່ມໄດ້ຍິນແຕ່ລະລະດັບ. ເສັ້ນຍິ່ງຕ່ຳ ການໄດ້ຍິນຍິ່ງແຫຼມ. ການກວດແບບດຽວກັນນີ້ ໝໍຫູ-ດັງ-ຄໍ ກໍກວດໃຫ້ເຈົ້າຄືກັນ.
- ອຸນຕຣາຊາວດ໌
- ສຽງສູງຈົນຫູຂອງເຈົ້າບໍ່ບັນທຶກໄດ້ອີກແລ້ວ: ສູງກວ່າປະມານ 20,000 Hz. ສຳລັບເຈົ້າມັນແມ່ນຄວາມງຽບສະນິດ, ແຕ່ໝາ, ແມວ ຫຼືເຈຍໄດ້ຍິນຢ່າງແຈ້ງ. ນົກຫວີດ “ບໍ່ມີສຽງ” ສຳລັບໝາຢູ່ບ່ອນນັ້ນເລີຍ.
- ອິນຟຣາຊາວດ໌
- ສຽງຕ່ຳຈົນຫູຂອງເຈົ້າບໍ່ບັນທຶກໄດ້ອີກແລ້ວ: ຕ່ຳກວ່າປະມານ 20 Hz. ແທນທີ່ຈະໄດ້ຍິນ ເຈົ້າຈະຮູ້ສຶກສັ່ນສະເທືອນທີ່ໜ້າເອິກ, ຄືເວລາລົດບັນທຸກໜັກແລ່ນຜ່ານ. ຊ້າງແລະນົກເຂົາກັບຮັບໄດ້ — ແມ່ນແຕ່ຈາກໄລຍະຫຼາຍກິໂລແມັດ.
- ເຮີດ (Hz)
- ເຮີດນັບວ່າສຽງໜຶ່ງສັ່ນຈັກເທື່ອຕໍ່ວິນາທີ. ສັ່ນໜ້ອຍ = ຕ່ຳ (ສຽງຄຳລາມຂອງຟ້າຮ້ອງ, ປະມານ 30 Hz). ສັ່ນຫຼາຍ = ສູງ (ສຽງບີບຂອງໄມໂຄຣເວຟ, ປະມານ 3,000 Hz). ແລະ “1 kHz” ກໍພຽງແຕ່ເປັນວິທີເວົ້າສັ້ນຂອງ 1,000 Hz. ເຈົ້າໄດ້ຍິນ ໂດຍລວມ ແຕ່ 20 Hz ຮອດ 20,000 Hz.
- ຂີດເລີ່ມການໄດ້ຍິນ
- ຄວາມດັງຕ່ຳສຸດທີ່ສຽງເຊົາເປັນຄວາມງຽບ: ຈຸດທີ່ສັດເລີ່ມໄດ້ຍິນມັນພໍດີ. ຈຸດນັ້ນຍິ່ງຕ່ຳ ການໄດ້ຍິນຍິ່ງໄວຕໍ່ສຽງ.
- ການເຄື່ອນໄຫວຂອງອະນຸພາກ
- ແກ້ວຫູຂອງເຈົ້າຮັບຄວາມກົດດັນຂອງສຽງ, ຄືກັບໃບເຮືອຮັບລົມ. ປາຫຼາຍຊະນິດ ແລະສັດບໍ່ມີກະດູກສັນຫຼັງເຮັດອີກແບບໜຶ່ງ: ພວກມັນຮູ້ສຶກເຖິງການເຄື່ອນໄຫວໜ້າ-ຫຼັງອັນນ້ອຍທີ່ສຸດຂອງນ້ຳຫຼືອາກາດ ເມື່ອຄື້ນຜ່ານໄປ. ນັ້ນໃກ້ກັບການ ຮູ້ສຶກ ສຽງ ຫຼາຍກວ່າການໄດ້ຍິນມັນ.
- ການປັບສຽງ
- ການຍົກຫຼືຫຼຸດສຽງເບສ, ສຽງກາງ ແລະສຽງແຫຼມແຍກກັນ. ນັ້ນແມ່ນສິ່ງທີ່ປຸ່ມເບສແລະສຽງແຫຼມໃນເຄື່ອງສຽງເຮັດ, ແລະນັ້ນແມ່ນສິ່ງທີ່ Animal Ears ເຮັດກັບສຽງຂອງເຈົ້າພໍດີ ເພື່ອໃຫ້ມັນກາຍເປັນຄືກັບທີ່ແຕ່ລະຊະນິດໄດ້ຍິນ.